Recent verbleef Annemieke van den Broek weer op ons project JET in India en schreef daar het volgende stukje:

"Verwondering"

"Met grote ogen en enigszins verschrikt kijkt ze me aan. Niet bang, maar oprechte verbazing en verwondering van een kind dat voor het eerst met iets totaal vreemds kennismaakt.
Dat vreemde verschijnsel ben ik, of eigenlijk mijn blanke huid.

Dit 12-jarige meisje met de naam Jodika, is net 2 dagen op het project en zit vol met vragen.
"Waarom ben jij wit? Is het water dat je in jouw land gebruikt anders? Komt het daardoor? Of gebruik je soms andere zeep? 
Als ze hoort over het koude klimaat in Nederland en dat het in de winter vriest, vraagt ze zich af of haar huid ook zo zal worden als ze een tijdje in de ijskast zou gaan zitten. 
Uiterst serieus en vol verbazing stelt ze haar vragen. Ze lijkt het allemaal niet te kunnen bevatten.

Dan vertelt ze haar verhaal. Omdat ze honger had, heeft ze 1,5 jaar geleden, geld weggenomen van haar moeder. Daarbij viel ze van een bepaalde hoogte en verwondde ze haar voet ernstig. Door de armoedige omstandigheden (geen geld, geen vervoer, geen directe hulp) kwam er een flinke infectie bij. Pas veel te laat is ze geopereerd waardoor ze nu blijvend een lichamelijke handicap heeft. Naar school ging ze ook niet meer.
Maar het is allemaal haar eigen schuld, zo besluit ze haar verhaal.......

Ik ben er stil van en ben nu degene die het niet kan (of eigenlijk wil) bevatten. Ik zou haar willen knuffelen, maar hou nog even gepaste afstand. Laat haar eerst maar eens aan die vreemde blanke wennen…….."